درباره مرکز دینپژوهی حنیف
امروزه به نظر میرسد دینپژوهی ایرانی نسبت به پیشرفتهای دینپژوهی در سطح جهانی کموبیش ناحساس است. دانشجویان به اندازه کافی در جریان پیشرفتهای جدید دینپژوهی قرار نمیگیرند و با آنها مواجه و درگیر نمیشوند. از سوی دیگر، تولیدات پژوهشی آنان به صورت شایسته در فضای بینالمللی دیده و اثرگذار نمیشود.
به عبارت دیگر، در دینپژوهی ایرانی، هم تولیدات داخلی کمتر وجههی بینالمللی پیدا میکند و هم از ادبیاتی که به زبانهای دیگر و خارج از مرزهای کشور تولید شده، غفلت میشود. برای پویایی این شاخه از دانش در کشور و عرضهی بینالمللی پژوهشهای داخلی، نیاز به فعالیتهای برنامهریزیشدهی علمی در سطح کشور وجود دارد.
